Toen ik als jochie in een open boot zeilde, was Zeilmakerij Den Boer al een begrip. Ik zie mezelf nog staan in de werkplaats van het bedrijf in Oud-Beijerland, met een gescheurd zeiltje van de 420. Niet echt materiaal waar veel eer aan te behalen viel voor Den Boer, maar ook in deze fok van een paar vierkante meter werd net zo goed een nieuw oog geslagen en een nieuw baantje gestikt. Geen idee meer wie zich over mijn zeiltje ontfermde, maar wel weet ik nog dat ik gefascineerd was door de handen van opa Siem den Boer. Die waren naar mijn idee enorm en tegelijk zagen ze er zijdezacht uit.
Hij zat op een eigen bankje, een dikke sigaar tussen de lippen. Zoon Klaas had toen de zaken al overgenomen en zíjn zoon, Simon, moet toen ook al ergens achter een naaimachine hebben gezeten, maar daar heb ik geen actieve herinnering meer aan. ‘Ik was 28 toen ik het overnam van mijn vader. Die heeft daarna nog jaren meegewerkt en ontfermde zich dan over het handwerk, zoals het innaaien van ogen. Mijn opa was eigenlijk heel slordig, die was gewend om voor beroepsschippers te werken. Als het tuig maar heel bleef, dan was het al snel goed. Mijn vader was veel netter, die riep dan: “’t Is wel voor een jacht hoor!”’
Overgang
Den Boer Sails maakte als familiebedrijf de overgang mee van de vrachtvaart, die nog onder zeil voer, naar schepen waarop de zeilen louter voor het plezier werden gehesen. Hoewel er later natuurlijk een mengvorm ontstond toen de bruine vloot professioneel ging varen, met gasten die voor hun plezier aan boord stapten. De charterschippers wisten de zeilmakerij vanaf dat moment ook te vinden. Zelf tilde ik ettelijke malen de enorme lappen van de tweemastklipper Bracksand de zeilmakerij binnen voor de jaarlijkse onderhoudsbeurt. Dat soort zeilen van Den Boer ging lang mee, werd vaak gerepareerd en kreeg dan nog een tweede leven bij particuliere schippers die met een historisch bedrijfsvaartuig zeilen; je ziet ze nu nog, herkenbaar aan het merkteken, een simpele witte B in plaats van de latere rood-wit-blauw gestileerde B.
Binnenschippers
Simon is de laatste telg van het zeilmakersgeslacht. Zeker, hij heeft kinderen, maar dat zijn echte studiebollen die de zaak niet wilden overnemen. Hij had zelf liever ook willen studeren: ‘Ik had eigenlijk wel architect willen worden. Ik was altijd goed in wiskunde. Dat bleek later een voordeel, want je moet wel kunnen rekenen in dit vak.’ Maar het liep anders, vooral omdat vader hem graag in de zeilmakerij had. ‘Die zei: “Ga jij maar mavo doen, dan ben je eerder klaar met school.” En als ik thuiskwam, vroeg hij vaak of ik nog huiswerk had. Zo niet, dan was er altijd wel wat te doen achter de naaimachine.’
