Nadat Weston Martyr in 1924 aan de Newport to Bermuda Race had meegedaan keerde hij enthousiast terug naar Engeland. De Engelse zeiler en journalist berichtte vol lof over de langeafstandsrace in Yachting Monthly. In die tijd beschouwden Engelse yachtsmen zichzelf als de trendsetters in de wedstrijdzeilerij, hoewel ze er al decennialang niet in slaagden om de America’s Cup terug te veroveren. Weston Martyr vond daarom dat een duurwedstrijd van meerdere dagen op zee niet mocht ontbreken op de kalender van Engelse evenementen. Het Engelse circuit van wedstrijden op zee bestond tot zijn initiatief namelijk uit een uitgebreide reeks van meerdaagse regatta’s, waarbij overdag rondjes rond de boeien werden gezeild. De jachten keerden vervolgens iedere middag terug in de haven of ze lagen buiten voor anker. Zo ging het in een lange reeks evenementen rond de Engelse en Schotse kust tot aan de Clyde.
Soms was er wel eens een oversteek of aanbrengrace naar Frankrijk of Duitsland, voor bijvoorbeeld de Kieler Woche. Maar een echte, jaarlijks terugkerende zeilrace op zee voor “gewone” jachten bestond nog niet. Wedstrijdzeilen begon net iets minder elitair te worden, maar was tot de Eerste Wereldoorlog voorbehouden aan de rijke adel en industriëlen. Een elitegroepje met reusachtige zeiljachten zoals de Britannia, de verschillende Meteors van de Duitse keizer en andere grote kotters en schoeners. Er waren natuurlijk ook wedstrijden voor kleinere klassen gedurende deze regatta’s, maar iedereen lag iedere avond weer keurig in de haven. Weston Martyr stelde na zijn Amerikaanse avontuur een race voor met een start bij Cowes, het mekka van de water- sport, dan rond de Fastnet Rock net onder de Ierse kust, en dan terug naar de haven van Plymouth. Een afstand van 608 mijl.
Van start
In 1925 klonk voor het eerst het startschot en om vast vooruit te blikken: er is sinds die tijd heel veel veranderd. Niets geeft zo duidelijk de ontwikkeling van het zeiljacht weer, en dan met name wedstrijdzeiljachten, als de winnaars van deze beroemde zeerace. Van de stoere, voormalige bedrijfsvaartuigen van de eerste edities tot de op foils vliegende, van carbon gebouwde, Imoca 60-voeters van 2023. Deed het snelste schip in 1925 ruim vijf dagen over de afstand, in 2011 vloog Ian Walker met zijn door Farr ontworpen Volvo Ocean 70 in slechts 1 dag, 18 uur, 27 minuten en 0 seconden over de lijn. Opvallend: sinds 2003 moesten ook de seconden worden gemeten bij de finish!
In 2021 werd de route overigens gewijzigd en finishte de vloot in het Franse Cherbourg, zodat de lengte van het parcours de 700 mijl oversteeg. Cherbourg biedt meer plaats, zodat er in de komende editie een recordaantal schepen aan de start kan verschijnen.
